Giacomo, Hockenheimring: Niet helemaal zoals verwacht

dinsdag, 27 maart 2012

Giacomo, Hockenheimring: Niet helemaal zoals verwacht

Niet helemaal zoals verwacht, zo begint dit verslag. Zaterdag 24 en zondag 25 maart stond een training gepland op de Hockenheimring. De eerste keer na een lange winter om de R1 weer uit te laten op het circuit. Het circuit lag er goed bij, het weer was top en de R1 deed het de eerste sessies perfect. So far, so good. De eerste sessie stond in het teken van het leren kennen van het circuit. Het was namelijk de eerste keer dat ik reed op de Hockenheimring.



De hogesnelheidsbocht Parabolika is een machtige bocht. Vol in de 6e versnelling kom je daar doorheen waarna er een zeer kort krap bochtje komt waar je in de 1e versnelling doorheen moet. Die combinatie is geweldig! En het alom bekende Motodrom is indrukwekkend om in te rijden, ondanks het feit dat er niet eens publiek zat. Na de eerste sessie bleek dat de R1 goed door de winter is gekomen. Slechts wat kleine aanpassingen aan rempedaal, koppelingshendel waren nodig om haar te finetunen. In de tweede sessie wist ik al iets beter hoe de baan in elkaar zat en kon het tempo een fractie hoger liggen. Dat ging allemaal prima.

In de eerste middagsessie ging het al in de tweede ronde mis. In het begin van de Parabolika, net na het inleggen, op het moment dat ik het gas er vol op zet, voel ik de achterkant wegbreken. Ik probeer te corrigeren, maar dat mag niet baten. Voor ik echt iets kan doen lig ik al op het asfalt en rol ik in de richting van het gras. Daar lig ik snel stil. Gelukkig zie ik al snel dat de motor "netjes" op 1 kant heeft gegleden over het asfalt. Ze is niet over de kop gegaan zodat er maar weinig schade is. Zelf kom ik er met een deuk in mijn ego vanaf. De vriendelijke Duitse baancommissarissen weten me te vertellen dat ik de 5e ben die op deze plek onderuit is gegaan vandaag. Hadden ze me dat maar iets eerder verteld... Op het wagentje word ik weer teruggebracht naar het rennerskwartier.

Het herstelwerk neemt gelukkig niet heel veel tijd in beslag. Een clipon, koppelingshendel, voetsteun en nieuwe kuipruit zijn nodig voor het herstel. De kuipruit word aangeschaft bij de Renndienst en de overige onderdelen had ik op voorraad. Na een uitgebreide controle kan ik de laatste sessie van de dag weer rijden. En dat gaat gewoon weer lekker! Gelukkig, de val zit niet in m'n kop. Na het rijden kom ik tot de ontdekking dat een boutje dat een carbon beschermdeksel vasthoudt is losgetrild. Deze bout is er uit geweest voor de eerdere controle, maar is toch losgekomen. Daardoor lekt er iets olie achter het deksel van de startkrans. Dat is een mooi klusje om de volgende ochtend te doen neem ik me voor. Tijd zat.

De volgende ochtend blijkt dat dat niet helemaal opgaat. Om de pakking te vervangen moet het deksel er even af. Daardoor komt de startkoppeling per ongeluk mee naar buiten. En daardoor vallen er 3 onderdeeltjes omlaag in het blok. De 2 metalen delen vis ik er snel weer uit met behulp van een magneet. Maar de rubberen o-ring is nergens te bekennen. Die ligt dus ergens onderin het blok. En dan moet het blok dus open, want het ringetje moet er weer uit. En dat is niet de reden waarom ik op een circuit sta. Na overleg met A.P. besluiten we dat rijden het hoogste doel is voor vandaag en sleutelen later nog kan. Met dank aan de flexibiteit van de organisatie van Speer racing kan ik in een andere groep rijden dan A.P. Zijn motor maakt overuren doordat onze sessies achter elkaar zitten. Eerst ik de baan op, dan aan het eind van de sessie naar het rennerskwartier, waar A.P. klaarstaat en hij direct aan zijn sessie kan beginnen. A.P., nogmaals dank voor het gebruik van je motor! Het rijden op de R6 went snel, maar ik besluit voor mezelf wel dat straks sleutelen aan 1 motor voldoende is. Ik rijd dus "op safe" en ga gewoon lekker wennen aan de snelheid. En dat ging gelukkig wel prima onder een prachtig voorjaarszonnetje.

Het was niet helemaal zoals verwacht, maar het was wel goed!