Erren Rally Racing Team: Het ene probleem maakt plaats voor het andere

zaterdag, 18 april 2015

Erren Rally Racing Team: Het ene probleem maakt plaats voor het andere

Het leek erop dat de problemen met de motor, die Peter Erren en Jan-Paul van der Poel hadden geteisterd op de eerste dag van de Libya Rally, waren opgelost. De eerste 60 km van de tweede etappe, van Boudnib naar Merzouga, gingen soepeltjes.

Maar toen dook het volgende probleem op, nog erger dan het eerste. “Het eerste deel van de etappe gingen we als de brandweer,” vertelt Peter Erren. “En toen, plotseling, begon alles te klapperen. We hadden snel uitgevonden wat er aan de hand was: de motorsteunen waren afgebroken. De ene was finaal doormidden, de andere hing los.”

De Jeep repareren in geaccidenteerd terrein midden in de woestijn, zonder goed gereedschap, kostte tijd. “Het losse eind van de ene steun konden we met tapeinden vastzetten. Maar de door midden gebroken steun konden we niet repareren. Het lukte om het motorblok op te tillen en er een stuk hout onder te schuiven bij wijze van steun. Het werkte, maar ik moest de resterende 175 km heel voorzichtig rijden. Het terrein was echt ruw; 50 tot 60 km/u was het maximum.”

Verre van gezellig
Met die slakkengang zakte Erren helemaal naar achter in het veld en als vier na laatste kwam hij bij de zandstroken die het laatste deel van de etappe vormden. “We kwamen bij een sectie waar het heel moeilijk navigeren was en we raakten de weg kwijt. We waren allebei moe en zaten er na al die ellende helemaal doorheen. Ik kan je vertellen dat het verre van gezellig was in de auto. We stonden op het punt om op de knop te drukken om de code te krijgen om rechtstreeks naar het bivak te rijden, en terwijl we daar nog over aan het ruziën waren, begon ineens de gps te piepen: we zaten weer op de goede weg! De laatste 8 km duinen maakten bijna alles goed. We hadden het geluk dat we er aan het eind van de middag aankwamen, met de zon die lange schaduwen wierp en het zand lekker stevig. Het was prachtig en het was een feestje om daar te rijden.”

Op eigen kracht de finish halen
Erren had meer dan acht uur nodig gehad om het bivak te bereiken en kreeg een straf van meer dan tien uur wegens het overschrijden van de tijdslimiet. Zijn gewenste top 10 is na slechts twee dagen rijden ver uit het zicht. “Tja… Nog maar een paar uur geleden stond ik op het punt om op te geven. In plaats daarvan zijn we toch door gegaan en hebben we het gehaald zonder sleeptouw. In heb mijn doelen bijgesteld: er het beste van maken, zo veel mogelijk plezier beleven en op eigen kracht de finish halen. Op naar het volgende probleem!”